هر نوشته باید مشخص کند برای چه کسی نوشته شده. بج دسته و نام نویسنده این سیگنال را در همان نگاه اول می‌دهند بدون اینکه صفحه شلوغ شود.

برای مخاطب ایرانی تاریخ شمسی و زمان مطالعه کافی است؛ نیازی به ردیف طولانی متادیتا نیست. آواتار کوچک کنار نام، حس انسانی می‌آورد و اعتماد می‌سازد.

جداکنندهٔ ظریف بین سربرگ و بدنه کمک می‌کند چشم از معرفی به خواندن بلغزد — نه اینکه با کارت یا سایهٔ اضافه حواس‌پرتی بسازید.